این به اصطلاح انتخابات کلی همه رو بیدار کرد اما راستش رو بخواین روال زندگی مردم رو ازشون گرفت...داستان کودتای انتصاباتی و نمایش های بعد از اون همه رو به هم نزدیک کرد اما مردم رو از طبق حاکم دورتر ....به نظرم اگه رهبران رژیم آخوندی ایران یک درصد احتمال می دادند این طور دستشون رو می شه حداقل انتخابات ـ شرمنده ام که باید بعد از این گفت نمایش انتصابات سیدعلی ـ را به دور دوم می کشاندن تا کمتر به دردسر بیفتن.

الان مدتهاست از دوستای معمولی ام هم خبری نیست و همه در بلاتکلیفی تمام نشدنی دارن دست و پا می زنن..اینم شد وضع زندگی یعنی؟؟

سه سال و یک ماه بعد ...

قوی تر از همیشه بودم. هرگز فکرش رو هم نمی کردم تا این اندازه بتوانم حرفم رو بزنم. چقدر زمان آدمها رو می سازه. وقتی حرف می زدی یاد این جمله گوته افتادم : فاصله گرفتن از آنهایی که دوستشان داریم بی فایده استُ زمان به ما نشان خواهد داد که جانشینی برای آنها نخواهد بود....... جدا جانشینی برات پیدا نمی کنم اما این حرف رو هرگز بهت نمی زنم به قول خودت ضرورتی نداره هر حرفی به زبون بیاد.

چقدر پرسیدی از همه چیز ..از وقتم. از خودم . از کارم. از زندگی . از تنها ماندنم . از سیاست. از تظاهرات اما یادت رفت بپرسی حال من بی تو چون است؟

برگشت . با ادبیاتی متفاوت..... این تغییر ادبیاتش رو نفهمیدم اما خوب می دانم که دیگه جایی برایش نمانده. زمان چقدر خوب منو به خودم شناساند. من تغییر کردم. زنده باد من.

عمق دادن به بعضی آدمها ... خیانت به انسانیته به نظرم

چرا بلد نیستیم همانی بمانیم که اول نشون دادیم؟

کجایی خدا این روزها آخه؟

دوست نازنینی که به اسم من در وب سایت دیگران نظر می نویسی سلام.... نمی پرسم چرا این کار رو می کنی اما یه توصیه: قواعد بازی را رعایت کن حتی در نامهربون بودن با دیگران.... نمی دونم چی باعث می شه که این کار رو بکنی..انجامش بده اما خسته می شی بالاخره...من سعی نمی کنم باهات بجنگم به دو دلیل: یکی اینکه ارتش من کلاسیک است و به شیوه رایج می جنگم نه مثل ویت کنگ هاکه از لوله بخاری و کمد دیوار بپرم بیرون و نه اسلامگرایان افراطی ام که به خودم بمب ببندم و چند تا آدم بیگناه دیگر رو با خودم به کشتن بدم... دلیل دیگه ام اینه که آدم عاقل پای میز مذاکره می ره نه جنگ.خسته نکن خودت رو اگه منو می شناسی. من بی خیال تر از اینم که فکرش را بکنی .... انرژی ات رو هم به هدر نده لطفا. از خدای مهر و نور برایت آرامش می خوام.

می خواهم اینطور باشم بعد از این:

تنها، سر به زیر و سخت

باور دارم که گاهی سکوت دردش از تو دهنی زدن خیلی بیشتره... ساکت می مانم.

باور دارم که ما مجموعه ای از رفتاریم. منظورم اینه که این کلمات ما نیستن که به دیگران می گن ما کی هستیم بلکه ما با طرز برخورد و رفتارمان به دیگران نشان می دهیم که کی هستیم و آیا اصولا همانیم که سعی داریم در قالب کلمات نشان بدهیم یا نه.

بنابراین به دیگران حرفهای غیرممکن دوست داشتنی نزنیم بلکه بهشان با رفتار خیلی ساده نشون بدیم به یادشونیم و ازشون مراقبت می کنیم.اینم اصلا کار سختی نیست اگه صادق باشیم البته.

پی نوشت خطاب به خودم: اجازه نداری توجه گدایی کنی.

 رفت....

به همین راحتی ...

هنوز صداش تو گوشم هست که از در می آمد توی تحریریه و با همون لهجه ای که مال خودش بود می گفت: سلام

و یادم می مانه «پهلوان» گفتن هاشو بهم....

می گفت:« مهین جان دوباره شر به پا نکنی ها... »

روزگاریه.. منوچهر لطیف هم رفت.

ای وای..............